آسمان سوخته

biashiean2008 — Thu, 10 May 2012 03:24:00 GMT

مادر

امروز،روز یاد آوری غم کلان زندگی من است.

بی مادری

دردی آتشین که گاهی تمام یاخته هایم را می سوزاند.

کاش میشد این سایۀ سنگین را از سرم کوتاه کنم و

وبودنش را حس کنم.

دریغ وصد درد که بدن درد کشیده اش فرسنگها دور از من

در گورستانی قدیمی انتظار قدوم مرا میکشد ومن

تنها میتوانم سوره ای از این دوردست نثار روحش

گردانم.همین وبس.....

واین بسیار اندک است در مقابل تحمل بیقراری های

کودکیم،سرکشی های نوجوانی ام وشنیدن دردهای

زندگیم.آری این بسیار اندک است برای سپاس از

زیباترین فرشتۀ خاطرات کودکیم.

(تقدیم به روح بزرگ مادرم)

چه بی صدا شکسته ای ترک ترک برای من

شب دراز غصه ها تو شمع دیر پای من

به التماس ماندنت،شکست پشت طاقتم

وگریه های نیمه شب که گشته آشنای من

نماز وسجده ورکوع،سحر سحر حضور دل

شهره ی شهر عشق شد ،فسانه ی دعای من

ولی تو رفتی ومن وغروب وازدحام درد

تو را به خویش خوانده بود،مرا به غم خدای من

خیال کودکانه ام، و بی تو غرق حسرتم

سکوت رد پای توست،که مانده در صدای من

ح.م

حقیقت دنیا

biashiean2008 — Sat, 05 May 2012 22:58:52 GMT

امشب دلم به وسعت صحرا گرفته است

غم در سکوت حنجره ام جا گرفته است

دریا غریب ودشت غریب وچمن غریب

چشمم نم از غریبی دریا گرفته است

تا کی ؟فسانه گوی غم وعشق وزندگی

دنیای من، که رنگ تمنا گرفته است!

باروت وخون وهمهمه والتهاب درد

اینها حقیقتی است که دنیا گرفته است

سرگشته ایم درپی آرامش وسکوت

فصل خوشی که صاعقه از ما گرفته است

طوفان وخشم ودربه دری در دیارما

از کودکان تبسمِ فردا گرفته است

یارب!شکایتم به چه کس یا کجا برم

با این غم غریب که دل را گرفته است

22.04.2012 نروژ

هرات شهر خاطرات کودکی

biashiean2008 — Sat, 28 Apr 2012 22:59:00 GMT

فرهنگ وتمدن

هرات به شهر علم و فرهنگ شهرت دارد، شهرت هرات به این نام بیشتر بخاطر شاعران، نویسنده گان و هنرمندانی است که از گذشته‌ها تا کنون در این شهر پرورش یافته‌اند. شهر هرات دارای چندین انجمن ادبی، هنری و فرهنگی است که در این میان انجمن ادبی هرات با سابقه‌ای طولانی از شهرت بیشتری برخوردار است.

انجمن ادبی هرات، شاعران و نویسنده گان معاصر را حمایت می‌کند و برنامه‌های آموزشی نیز برای نو شعر پرداختگان دارد. رییس این انجمن محمد مسعود رجایی استاد دانشگاه هرات است.

انجمن‌های دیگر ادبی مانند انجمن ادبی مهتاب،انجمن ناظم هروی و انجمن اخلاق و معرف نیز فعالیت گسترده‌ای در هرات دارند.

شمار زیادی از هنرمندان معاصر معروف آهنگ افغانستان نیز اهل هرات هستند که معروف‌ترین آنان عبدالوهاب مددی، امیر جان صبوری، اسد بدیع، استاد محمود خوشنواز، جلیل احمد دل آهنگ، تواب آرش، ولی، مژده جمالزاده، غزال و شکیب مصدق هستند. در این اواخر انجمن تحت نام( دسپينی ادی تولنه) که به زبان پشتو و توسط پشتو سخن گویان هرات تاسیس شد، کار های زیادی در عرصه فرهنگ افغانستان کرده است.

مردم‌شناسی

جمعیت هرات ۳۹۷۵۰۰ نفر است (تخمین سال ۲۰۰۹) تخمین ترکیب قومیتی این شهر به درستی در دسترسی نیست ولی بیشتر منابع اکثریت باشندگان این شهر را پارسی گویان می‌دانند که تقریبا همانند پارسی گویان شرق ایران می‌باشند. بر پایه تخمین سال ۲۰۰۳ انجمن جغرافیای ملی ٬ ۸۵٪ باشندگان هرات تاجیک‌ها هستند پس از آنان پشتون‌ها با ۱۰٪ ٬ هزاره‌های شیعه با ۲٪ ٬ ازبک‌ها ۲٪ و ترکمن‌ها نیز ۱٪ دیگر ساکنان هرات را تشکیل میدهند.

دین و مذهب

تقریباً تمامی مردم ساکن در شهر باستانی هرات را مسلمانان تشکیل داده‌اند. در میان این ۴۰ ٪ را شیعیان دوازده امامی و ۵۸ ٪ را سنی‌های حنفی تشکیل می‌دهند.

سرشناسان

آرامگاه خواجه عبدالله انصاری در شمال شهر هرات

این شهر آرامگاههای بزرگان اولیا و علما را در خود جای داده از این جمله می‌توان آرامگاه خواجه عبدالله انصاری معروف به «پیر هرات»، بزرگترین شاعر صوفی هرات، میرعبدالواحد مشهور به سلطان اغا و... را که در پایین ذکر شده‌اند نام برد. آرامگاه خواجه عبدالله انصاری در روستای گازرگاه در شمال شهر هرات است که به فرمان شاهرخ تیموری ساخته شد.

هرات در برخی منابع داخلی به خاک اولیاء الله معروف است. این سرزمین تاریخی، همواره کانون علم و فرهنگ بوده، علماء و فضلای بزرگ را در دامان خویش پرورانیده‌است. در فهرست زیر نام تعدادی از آنها که در هرات بدنیا آمده یا زیسته‌اند آمده‌است.

خواجه عبدالله انصاری مشهور به پیر هرات، عارف و شاعر سدهٔ پنجم هجری

مولانا عبدالرحمن جامی، شاعر سدهٔ نهم هجری

امام فخر رازی، شاعر سدهٔ ششم هجری

کمال‌الدین بهزاد، نقاش و مینیاتوریست عصر تیموریان

غیاث‌الدین نقاش، نقاش و مینیاتوریست عصر تیموریان

امیر علیشیرنوایی، دانشمند و شاعر عصر تیموریان

میرعلی هروی، خوشنویس عصر تیموریان

مولانا حسین واعظ کاشفی، واعظ عصر تیموریان

میرخواند، مورخ عصر تیموریان

گوهرشادبیگم، همسر سلطان شاهرخ تیموری، یکی از زنان نیکوکار و نامدار

معین الدین شاهرخ تیموری، از بزرگترین پادشاهان تیموری و شاهی هنرپرور و ادب دوست

شاه عباس یکم، نامدارترین شهریار دوران صفوی

ساتی‌برزن، والی هریوا، در عصر داریوش سوم، آخرین شاهنشاه هخامنشی

خواجه محمد ابوالولید، واعظ سدهٔ سوم هجری

خواجه علی موفق بغدادی، شاعر سدهٔ سوم هجری

فوشنجی هروی، عارف سدهٔ چهارم هجری

شهزاده قاسم، از نوادگان پیامبر اسلام

شهزاده عبدالله، از نوادگان پیامبر اسلام

سلطان آغا

خواجه غلطان ولی، استاد خواجه عبدالله انصاری

ملا ناسفنج

سید عبدالله مختار، از بزرگان مشایخ هرات

ابوعبدالله هروی، از مشایخ تصوف

سیفی هروی، مورخ سدهٔ هشتم هجری و مؤلف تاریخ‌نامه هرات

استاد محمدعلی عطارهروی، خوشنویس معاصر

استاد سعادتملوک تابش، شاعر، نویسنده و بیدل شناس

استاد براتعلی فدایی هروی ملقب به شیخ الشعراء، شاعر

صابر هروی، نویسنده و پژوهشگر

محمد کریم هروی، دوتار نواز

استاد مشعل، مینیاتوریست

سیدای کرخی، شاعر

نادیا انجمن، شاعر

اقتصاد و بازرگانی

هرات به علت داشتن مرز با مشترک با دو کشور جمهوری اسلامی ایران و جمهوری ترکمنستان و دارا بودن دو بندر مهم اسلام قلعه در غرب و تورغندی (سیاه تپه) در شمال به مرکز اصلی تجارت و کسب و کار افغانستان تبدیل شده‌است.

اجناس وارداتی از کشورهای ایران و ترکمنستان در این شهر ارزانتر است، شهرک صنعتی هرات از بودجه گمرک هرات توسط اسماعیل خان بنا شد، دهها کارخانه تولیدی در این شهرک مشغول تولید اند..مواد غذایی، ۲ .پلاستیک ۳ .قـنـد و شکلات ۴ .شرکت‌های پلی واتلین ۵، مصالح و اجراات ساختمانی ۶ صنایع چوب ۷ نوشابه سازی ۸ رنگ سازی و مواد شیمیائی ۹ بسته بندی و مونتاژ موتورسیکلت ۱۰ برق رسانی ۱۱ سنگبری ۱۲ فلزکاری و فلزات ۱۳ پوست و چرم

گمرک هرات به عنوان یکی از بزرگترین منابع در آمد دولت افغانستان بشمار می‌رود.

محصولات کشاورزی

انگور هرات از شهرت بسیاری برخوردار است. نظامی سمرقندی در چهارمقاله می‌گوید: «... و در سواد هری صد و بیست لون انگور یافته شود هر یک از دیگری لطیف تر.» مشهورترین اینها انگور فخری، لعل، کشمشی، عسکری، حسینی و مانند آنهاست. اولین انگوری که می‌چینند و به بازار می‌آید «رَوچه» نام دارد. بخش‌های کوچک یک خوشهٔ انگور را در زبان گفتاری «تلیس» می‌گویند و چوب یا سیخی که از خوشه پس از خوردن انگور می‌ماند «خجوم» می‌گویند. هرات در قدیم بدلیل داشتن انواع انگور مرغوب یکی از مراکز شراب (می) سازی در جهان محسوب می‌شده‌است.

از میوه‌های هرات می‌توان انواع انگور از قبیل:انگور فخری، انگور لعل، انگور کشمشی، انگور عسکری، انگور پوشنگی، انگور حسینی، انگور روچه، انگور لوغی، انگور صاحبی، انگور کس نداره، انگور آبی، انگور مسکه، انگور شنگول خانی، انگورمیراحمدی _ انواع خربزه، انواع زردآلو، انواع انار، انواع بهی، انواع انجیر، انواع بادام، انواع توت، انواع شفتالو، انواع آلو، انواع هندوانه، انواع سیب، انواع ناک انواع گردو و انواع امرودو را نام برد.

شهرداری

شهرداری هرات شامل ۱۲ ناحیه‌است که اداره هر منطقه به عهده مدیر آن ناحیه‌است. شهردار هرات هم محمدسلیم تره‌کی است. شهر هرات دارای ده ناحیه‌است، که بر اساس اعداد از ناحیه یک الی ناحیه ده نامگذاری شده‌اند. معروف‌ترین مناطق شهر هرات در ناحیه شرق شهر، جکان و نو آباد، در مرکز شهر چهار راهی مستوفیت، شهر نو، در شمال شهر قول اردو و منطقه تخت صفر، در غرب شهر درب ملک و برامان و در جنوب شهر بکر آباد، درب عراق و درب ملک هستند.

نمای شهر

شهر هرات به دو بخش تقسیم شده‌ است، شهر جدید هرات و شهر کهنه هرات، در شهر جدید در سال‌های اخیر خانه و منازل نو با سبک نوین ساخته شده‌است اما عموما تخریب خانه‌های شهر کهنه هرات مجاز نیست.

شهر جدید هرات امروزه مرکز اصلی شهر هرات و مناطق جنوبی و شمالی آن را تشکیل می‌دهد، مناطقی مانند بکرآباد به تازگی ایجاد شده‌اند، خانه‌های مدرن در مناطق شمالی شهر هرات نیز شهر جدید و کهنه هرات را به دو چهره متفاوت از یک شهر تبدیل ساخته‌است. امروزه بیشترین گسترش شهر هرات به سوی جنوب و شمال غرب بوده است.

شهر کهنه هرات مساحت سطحی آن به یک کیلومتر مربع بالغ می‌شود و در ۶۲ درجه ۲۰ دقیقه طول شرقی و۳۴ درجه و ۴۵ دقیقه عرض شمالی واقع است. این شهر به چهار بخش مستقیم تقسیم می‌گردد.

محله قطب چاق: که از طرف شمال از دروزاه ملک شروع و به چهار سوق منتهی می‌شود.

محله خواجه عبدالله مصری که بازار خوش در آن بخش باقی بوده واین بازار از طرف مشرق شهر شروع به چهارسوق انجام میبابد.

محله باردرانی‌ها و بازار عراق که از طرف غرب آغاز وبه چهار سوق وصل می‌گردد.

محله برج خاکستر که بازار قندهار در آن واقع واز طرف جنوبی شهر شروع شده و به چهارسوق می‌رسد.

شهر کهنه هرات دارای دکان‌ها و خانه‌هایی با معماری‌های کهن و دالان‌های تو در تو است که سالانه تعداد زیادی از این مناطق دیدن می‌کنند. چندی قبل وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان گفت ادامه احداث ساختمان‌های جدید در شهر کهنه هرات، به آثار تاریخی این شهر آسیب‌های جدی وارد می‌کند. در شهر هرات، کمیسیونی مرکب از نمایندگان برخی ادارات دولتی، برای حفاظت از آثار تاریخی و باستانی این شهر تشکیل شده‌است. این کمیسیون، هم اکنون بر بازسازی شهر کهنه هرات توسط بخش فرهنگی بنیاد آقاخان، نظارت دارد.

به گفته مقامات دولتی در هرات حتی برای احداث ساختمان‌های یک طبقه و دو طبقه هم اجازه نیست.

توصیف فرهنگ وتمدن هرات برگرفته از ویکی پدیا.

biashiean2008 — Sun, 22 Apr 2012 03:32:00 GMT

چه بنامیم تو را؟

دلمان گم شده در مضمونت

همه در بند نگاه توایم

ای سبزترین سبز

نجیب

وتو موزو نترین شعر بلند ازلی

که همی ساز شود با تو،هر پرده ی موسیقی دلهای غریب

زچه بر پا شده است؟

منزل عشق وآیینه ی عرفان شما

همگان محو تماشای تو!

بانوی دو عالم

زهرا(س)

وتو بین در ودیوار سیاه ظلمت

خطبه ی صبر وحدیث غم جانسوز علی(ع)

می خوانی!

چه بنامیم تو را؟

تو سروشی که مرا

به بلندای نماز سحری میخوانی

تو چو یک خلسه ی زیبا وقشنگ

که توسل بر تو

آب بر آتش اندوه من است

شعر هم گم شده در مضمونت

چه بخوانیم تو را؟

چه بنامیم تو را؟

09.04.2012

گمشده

biashiean2008 — Sun, 15 Apr 2012 23:28:00 GMT

اضطراب عجیبی وجود زن را فرا گرفته بود طوری که حاضر بود

برای فرار از این تشویش کشنده خود را به داخل دره های

بین راه پرت کند به راهش ادامه میداد ولی اندیشه اش

پر از پسرش بود پسرک چشم سبزی که هشت سال پیش

در ازدحام فقر ونامرادی از بطنش متولد شده بود یعنی

به این سادگی حاصل رنج هشت ساله اش را از دست داده بود،

نه نمیتوانست باور کند!

صدای آلوده با خشم مرد راهنما او را از داغهای دلش جدا ساخت.

- حرکت کنید...چیزی به پایان راه نمانده است.

اشک در چشمانش جا خشک کرده بود و تاولهای کف پاهایش می

سوخت ولی نه به اندازه ی دلش که داغ تازه ای را تجربه میکرد.

لنگ لنگان خود را به مرد راهنما رساند وگفت:

تو را به خدا،جوابم را بده

مرد گفت:نترس خواهر پسرت پیدا میشود

ولی زن نمیتوانست به گپهای مرد اطمینان کند به راهش ادامه

میداد ولی با بیقراری..

سپیده زده بود همسفران خسته وغمگین از او سوال میکردند

-خواهر پسرت پیداشد؟

نه....نه

- غصه نخور شاید با گروه قبلی به مقصد رسیده باشد

با رسیدن صبحی دیگر اتاقکهای کاهگلی دهکده از دور دیده میشد،

همه خسته ولی خشنود از رسیدن به طرف اتاقها دویدند.

زن برای پیدا کردن پسرش به تمام اتاقها سرک میکشید ولی هر چه

بیشتر میگشت کمتر می یافت،قلبش داشت از جا کنده میشد آیا

می توانست دوباره در چشمان سبز ودرشت پسرش نگاه کند.

ناگه صدای خشن مرد راهنما او را به خود آورد.

-خواهر..دنبال من بیا..

دنبال مرد راه افتاد و به اتاقی که با فاصله از اتاقهای دیگر بنا

شده بود رفتند.

داخل شد پسرکش در گوشه ی اتاق آرام آرمیده بود زن به

طرفش دوید او را در آغوش گرفت وهای های گریست خاک

را سجده کرد و خدا را شکر کرد که در راه فرار از دردهای

جنگ وپناه بردن به غربت کمکش کرده ومحافظ فرزندش

بوده است.

- مرد راهنما که شاهد تمام این صحنه ها بود،انگشت اشاره اش

را به طرف پسرک جوانی گرفت وگفت:این جوان تمام راه پسرت

را کول کرده وتا اینجا رسانده است.

جوانک پانزده سال بیشتر نداشت و همتش قابل تحسین بود.

زن به طرف جوان هموطن رفت چون مادری مهربان دستش را بر

شانه ی پسرک گذاشته گفت:آفرین بر همت وغیرتت، تو یک

انسان واقعی هستی.

مطمئن باش که دعای یک مادر همیشه توشه ی راه توست من در

کمال یاس ونا امیدی بودم وتو فرزندم را به من باز گرداندی

وشادی دو عالم را به من بخشیدی برو که همیشه

خدا نگهدارت باشد.

ادبیات افغانستان

biashiean2008 — Sat, 31 Mar 2012 11:37:00 GMT

پس از تشکیل دولت مستقل افغان توسط احمدشاه‌ دُرّانی ،افغانستان همچنان نقش دیرینهٔ خودرا به عنوان مرکزیت ادبیات فارسی و انتقال‌دهنده جریان ادبی بین فرارود (ماوراءالنهر)و هندِ گورکانی ادامه می‌داد.

پیش از صفویان، ارتباط ادبی بین ایران و هند از طریق خراسان و سیستان (افغانستان امروزی) صورت می‌گرفت. تحولات سیاسی، هم در ایران و هم در افغانستان، بعد از قتل نادرشاه افشار، و در طی سده‌های ۱۹-۱۳ام میلادی، به کاهش و حتی قطع روابط ادبی افغانستان با ایران انجامید.

اما نقش افغانستان در انتقال فرهنگ و ادبیات فارسی بین فرارود و هند تا حدود سال ۱۹۲۰/۱۳۳۸ ادامه یافت.

در دوره‌های یادشده، سبک هندی در ادبیات فارسی در فرارود، خراسان و افغانستان (که آن‌زمان مناطق غربی پاکستان و مناطق جنوبی و جنوب‌شرقی افغانستان امروزی را تشکیل می‌داد) نقش برجسته‌ای داشت.

ابوالمعانی میرزا عبدالقادر بیدل دهلوی در نظم و نثر از بهترین نمونه‌های سبک هندی و حتی بنیان‌گزار این سبک به‌شمار می‌آید.

آثار وی در ماوراءالنهر و افغانستان، در میان خواص و عامهٔ مردم استمرار می‌یابد، چنان‌که برخی ترانه‌های عامیانهٔ مردم ماوراءالنهر و افغانستان برگرفته از اشعار بیدل است،

ولی در سدهٔ ۱۲ و اوایل سدهٔ ۱۳ام هجری قمری در ایران فراموش می‌شود.

قُطب‌الارشاد به عربی و طریق الارشاد به فارسی، از آثار میا فقیرالله جلال‌آبادی شکارپوری است که همراه با مکتوباتش منابعی غنی از موضوعات عرفان و دائرة‌المعارف دینی شمرده می‌شوند.

از شیخ سعدالدین احمد انصاری کابلی نیز معدن‌الاسرار، که تفسیری از قرآن است ، و همچنین حقائق‌المعارف، اثری منظوم به سبک مثنوی مولانا بلخی، و شورِ عشق، که یک دیوان شعر است به جای مانده‌است.

حاذقه هروی یکی دیگر از شاعران برجستهٔ این دوره است که از وی یک دیوان و شرح منظوم از یوسف و زلیخا به‌جای مانده‌است. سردار مِهردِل مشرقی ، یکی از چندین فرزند سردار پاینده‌خان است که به‌ پیروی از سبک صائب و بیدل شعر می‌گفت و از وی دیوان شعری به‌جای مانده‌است.

دو پیرو دیگر سبک بیدل، سردار غلام‌محمد طرزی ، شاعر برجسته و فرزندش محمدامین عندلیب هستند که محمدامین عندلیب علیرغم عمر کوتاهش از خود دیوان شعری به‌جای گذاشته‌است.

میرزا محمدنبی واصل، ملقب به دبیرالمُلک، از شاعران پارسی‌گوی و دبیر دربار امیر شیرعلی‌خان و امیر عبدالرحمن‌خان، پادشاهان افغانستان بود. او در شعر فارسی پیرو حافظ است و سبک عراقی را در افغانستان زنده کرد. مهارت او در غزلسرایی بوده‌است.

در عصر تیمورشاه درانی ، فرزند احمدشاه، هنوز سنت‌های دیوانی و آرایه‌ها و پیرایه‌های دربارهای پیشین‌ رعایت‌ مى‌شد. تیمورشاه‌ به‌ شعر و شاعری علاقهٔ بسیار داشت‌ و به‌ پیروی

از حافظ، بیدل‌ و صائب غزل می‌گفت‌. علاقهٔ او به‌ شعر و ادب‌ فارسى‌ دری به‌ حدی بود که‌ امور دیوانى‌ و کشورداری را در گوشه‌ و کنار کشور به‌ شاعران‌ عصر واگذار کرده‌ بود.

عایشه دُرانی، محمدرضا برنابادی، الله‌‌ویردی حیرت‌ و میرهوتک افغان‌ از شاعران‌ و ادیبان‌ این‌ عصر، و صاحب‌ مناصب‌ و سمت‌های دولتی بودند.

آوازهٔ شعردوستی و شاعرپروری دودمان دُرانی به‌ حدی بود که‌ برخی از سخنوران‌ فارسى‌‌گوی از ایران‌، به‌ قصد پیوستن‌ به‌ دربار او روانهٔ کابل‌ مى‌شدند.

شهاب‌الدین تُرشیزی و میرزا محمد فروغى‌ اصفهانی از این‌ گروه‌ سخنوران‌ است‌..... .

در افغانستان دو تحول در حوزهٔ ادب این کشور رُخ داد:

یکی در حدود سال ۱۸۵۰ به اینطرف، زمانیکه آثار ادبی در هند به چاپ می‌رسید، و بعدها چاپخانه‌های کابل،بخارا، خجند، و تاشکند هم در دسترس ادیبان افغان قرار گرفته‌بود.

تحول دوم در آغاز سدهٔ بیستم بوقوع پیوست، زمانیکه تأسیس‌ چاپخانه‌ در کابل، انتشار روزنامه را ممکن ساخت. معاهده‌هایی به زبان فارسی، که با انتشارات هندی تشابه آشکار دارد، در دورهٔ شیرعلی‌خان وعبدالرحمن‌خان به چاپ رسید.

از آن جمله،پادشاهان متاخرین افغانستان ، اثری از یعقوب علی خافی، و تتمة البیان فی تاریخ الافغان سید جمال‌الدین اسدآبادی، و سراج‌التواریخ پس از مرگ حبیب‌الله‌خان، به خط خوش نستعلیق خودِ فیض‌محمد کاتب هزاره نوشته شده و نوشتن آن در سال ۱۳۰۴ خورشیدی به پایان رسیده‌ و امروز در آرشیو ملی افغانستان بایگانی شده‌است.

نخستین روزنامه افغانستان، شمس‌النهار است که بین سال‌های ۱۲۸۰ / ۶۴-۱۸۶۳ در کابل، در دورۀ سلطنت شیرعلی‌خان به زبان فارسی به چاپ می‌رسید، اما سبک و ترتیب آن از نشریات اردو زبان هند نمونه‌برداری شده بود.نوآوری‌های عصر امیر حبیب‌الله‌ در حوزۀ آموزش‌ و فرهنگ، البته‌ محدود بود و نمى‌توانست‌ تغییری عمده‌ در ادب‌ و فرهنگ ایجاد کند.

ظهور محمود طرزی در قلمرو ادب‌ و فرهنگ این‌ دوره‌، نقطۀ عطفی به‌ شمار مى‌رود که‌ تحول‌ و تجدد نسبى‌ را در حوزۀ ادب‌ و فرهنگ کشور در دهه‌های پس‌ از ۱۳۲۰ خورسیدی معطوف‌ به‌ خود کرده‌است‌. وی که بیشتر دوران جوانیش را در دمشق واستانبول گذرانده بود، به ادبیات فارسی رنگ و گونۀ خاور میانه‌ای (بجای هندی) داد. طرزی چندین اثر را به فارسی ترجمه کرد، که آثاری از ژول وِرن (Jules Verne) از آن جمله بود.

وی جریدۀ سراج‌الاخبار را به نشر رسانید و مقاله‌های او در این نشریه از جمله‌ پیش‌‌زمینه‌های اندیشۀ تجددطلبی در افغانستان‌ محسوب‌ می‌گردد.

سراج‌الاخبار به‌ سبب‌ مبارزه‌ با استعمار بریتانیا، دفاع‌ از آزادی زنان‌، نشر ادبیات‌ فارسی و زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی و کمک به‌ رشد پدیدۀ ترجمه‌ در افغانستان‌، یکی از جراید ممتاز منطقه‌ به‌ شمار مى‌آید و تأثیر آن‌ بر فارسى‌‌زبانان‌ آسیای میانه، شبه‌قاره هند و حتى‌ ترکیه محقق‌ مى‌نماید.

این‌ نشریه‌ در پرورش‌ حس‌ وطن‌‌خواهى‌ و «ملیت‌ افغان‌» نیز مؤثر بوده‌‌است‌. تغییر نام‌ سراج‌ الاخبار به‌ سراج‌ الاخبار افغانیه‌ و نیز تغییر نام‌ مدیر مسئول‌ آن‌ از محمود طرزی به‌ محمود افغانی، گویای گرایش‌ وطن‌‌خواهانۀ این‌ نشریه‌ و تأثیر آن‌ در تعالی و رشد «ملیت‌ افغان‌» است‌..

تجددطلبی امان‌الله‌ خان‌، خصوصاً پس‌ از سفر هفت ماهۀ او به‌ غرب‌ آشنایی تحصیل‌ کرده‌های افغانستان‌ را با زبان‌ها و ادبیات‌ غربی بیشتر کرد.

شاعران‌ و نویسندگان‌ این‌ دوره‌ به‌ مضامین‌ و مسائل‌ اجتماعی روی آوردند و در دفاع‌ از استقلال‌ ملی و ملیت‌ سرودند و نوشتند؛ با اینهمه‌، در این‌ دوره‌، نه‌ صُوَری جدید از شعر مجال‌ طرح‌ یافت‌، و نه‌ جانی تازه‌ در کالبد شعر سنتی و رایج‌ کشور دمیده‌ شد.

بعضى‌ از شاعران‌ این‌ دوره‌ چون‌ محمود طرزی فقط توفیق‌ یافتند تا در نظم‌ جای کلمات‌ شاعرانه می و پیاله‌ و لاله‌ و خط و خال‌ شعر کهن‌ را با واژه‌های ناشاعرانه توپ‌، تفنگ، الکتریک، تلگراف‌ و... پر کنند. همین‌ مقدار دگرگونى‌ هم‌ در شعر روزگار امان‌الله‌، گامى‌ به‌ پیش‌ تصور می‌شد.

شاعرانی چون‌ عبدالعلی مستغنی هواخواه‌ رأی و نظر محمود طرزی در شعر بودند و مسائل‌ روز را وارد شعر کلاسیک کردند.

از دیگر شاعران‌ ممتاز و دارندۀ دیوان‌ شعر در این‌ دوره‌ مى‌توان‌ از عبدالهادی داوی، متخلص‌ به‌ پریشان‌ نام‌ برد که‌ به‌ پیروی از سبک عراقی قصیده می‌گفت‌. وی اشعار اقبال لاهوری (به‌ زبان اردو) را با عنوان‌ لا¸لى‌ ریخته‌ به‌ نظم‌ فارسی ترجمه‌ کرد. حافظ عبدالله‌ قاری نیز از دانشمندان‌ ادیب‌ عصر امانی است‌ که‌ در شعر، خود را «شیفتۀ طرز بیدل‌ و کلیم‌» معرفى‌ مى‌کرد.

درپی به‌ حکومت‌ رسیدن‌ شاه‌ امان‌‌الله‌ که‌ به‌ کوشش‌ جمعى‌ از نخبگان‌ فرهنگى‌ تحقق‌ یافت‌، آرزوهای «اخوان‌ افغان‌» مورد توجه‌ قرار گرفت‌. در دورۀ امان‌الله‌ نزدیک به‌ ۲۳ روزنامه‌، مجلۀ هفتگى‌، ماهنامه‌، فصلنامه‌ و سالنامه‌ در سرتاسر کشور منتشر مى‌شد. امان افغان از مهم‌ترین‌ آنها بود که‌ در کابل‌ به‌ چاپ‌ مى‌رسید.

علاوه‌ بر آن‌، نشریات‌ اصلاح ، طلوع‌ افغان‌، اتفاق‌ اسلام‌، الغازی، ابلاغ‌، ارشاد النسوان‌، آیینۀ عرفان‌،نوروز و امثال‌ آنها در مرکز و مراکز استان‌های کشور نشر مى‌یافت‌. نشریۀ دو هفتگی انیس به‌ مدیریت‌ محیی‌الدین‌ انیس‌، نخستین‌ نشریۀ سیاسی، فرهنگی و اقتصادی کشور به‌ شمار می‌آمد که‌ پس‌ از مدتى‌ به‌ روزنامه‌ تبدیل‌ شد.

در بعضی از نشریه‌های این‌ دوره‌ میزان‌ قابل‌ توجهی شعر از اشعار معاصران‌ به‌ چاپ‌ رسیده‌‌است‌، مانند حقیقت‌ که‌ مى‌توان‌ مجموعۀ دوره‌های آن‌ را تذکرة‌الشعرایی به‌ شمار آورد که‌ شعر آن‌ روزگار را در بر دارد.

یکی از اهداف محمود طرزی، که در مجموع توفیقی نداشت، واداشتن شاعران به پرداختن به موضوعات مدرن اجتماعی، فرهنگی و سیاسی بود. شاعرانی چون‌ عبدالعلی مُستغنی و حتی حافظ عبدالله قاری و صوفی عبدالحق بیتاب که هواخواه‌ رأی و نظر محمود طرزی در شعر بودند و مسائل‌ روز را وارد شعر کلاسیک کردند، اما همین شاعران بیشتر غزلیات را به سبک هندی می‌سرودند.

قاری، و بدنیال وی بیتاب، در عهد سلطنت ظاهرشاه لقب ملک‌الشعرا یافتند. میر محمدعلی آزاد کابلی ؛ پاینده محمد فرحت؛عبدالغفور ندیم ؛ مؤلف بچاپ‌رسیدۀ دستور زبان فارسی؛ غلام‌حضرت؛ شائق جمال؛ و غلام‌محمد نوید از دانشمندان ادیب عصر امانی هستند که به سبک هندی وفادار ماندند. گفتنی است در میان ادیبان نقاد و طنزنویس این دوره باید از محمداسماعیل سیاه، متخلص به گوزک یاد کرد.

از او دیوانی در هرات در سال به چاپ رسید.از شاعران برجستۀ معاصر، خلیل‌الله خلیلی ، از طرفداران سبک خراسانی است و دو جلد از اشعار او در ایران به چاپ رسید. از شاعران برجستۀ دیگر می‌توان به عبدالرحمن پژواک، عبدالحکیم ضیائی و محمدعثمان صدقی،اشاره کرد که همگی این ادیبان پیرو سنت‌های ادبی بوده و به آن ارج نهادند. شاعرانی چون رزاق رویین، عبدالقهار عاصی، واصف باختری،محمدعاقل بیرنگ کوهدامنی، عارف پژمان، لطیف پدرام، ضیا قاضی‌زاده، محمدیوسف آیینه، رحیم الهام، سلیمان لایق، بارق شافعی، عبدالحی آرین‌پور رُستاقی، محمدآصف فکرت هروی، سعادتملوک تابش، حیدری وجودی پنجشیری و دیگران از شاعران نامدار معاصر هستند.

از دیگر ادیبان افغان در عرصه‌های دیگر ادبیات می‌توان از میرغلام‌محمد غبار، احمدعلی کُهزاد، میرمحمدصدیق فرهنگ و عبدالحی حبیبی در عرصۀ تاریخ‌نگاری؛ عبدالحکیم رُستاقی، خان‌محمد خسته،صلاح‌الدین سلجوقی، فکری سلجوقی، غلام‌حبیب نوابی، غلامرضا مایل هروی، محمدیعقوب واحدی جوزجانی، روان فرهادی، نگهت سعیدی، سید مخدوم رهین در عرصۀ تاریخ و نقد ادبی؛ شاه علی‌اکبر شهرستانی، قیوم قویم، فیض‌الله ایماق، عنایت‌الله شهرانی در عرصۀ فولکلور و فرهنگ عامه؛ رشید لطیفی و محمدعلی رونق در عرصۀ نمایش‌نامه نویسی (drama)؛ سید بهاءالدین مجروح در عرصۀ داستان‌نویسی رؤیایی-تخیلی؛ و اسدالله حبیب و رَهنَوَرد زَریاب در عرصۀ داستان‌های کوتاه، یاد کرد.علاوه بر روزنامه‌نگاری نوین، رادیو و تلویزیون هم مسولیت‌های تازه‌ای را بر نویسندگان افغان افزوده‌است. پس از روی‌کارآمدن دولت مارکسیستی در افغانستان در سال ۱۳۵۷ خ. /۱۹۷۸، ادبیات و نویسندگی در افغانستان هم از زبان و اندیشه‌های اتحاد جماهیر شوروی متاثر بود. ادبیات کمونیستی حزب توده ایران، که از حدود ۱۳۳۹ خ. /۱۹۶۰ در آثارحزب خلق افغانستان نفوذ کرده‌بود، اینک در انتشارات دولتی بطور گسترده بکار برده می‌شد.جنگ‌های داخلی و ورود ارتش سرخ به‌ افغانستان‌ (۱۳۵۸ خ. /۱۹۷۹)، امواج‌ مهاجران‌ آن‌ کشور را به‌ سوی ایران، پاکستان و کشورهای امریکایی و اروپایی سرازیر ساخت‌. ادیبان‌، محققان‌ و نویسندگان‌ کشور در دوران‌ مهاجرت‌ به‌ تحقیقات‌ ادبی، تاریخی، زبان‌شناختی و... توجه‌ کرده‌اند و زمینه‌های فرهنگی را خصوصاً در ایران‌، پاکستان‌ و امریکا، و در سال‌های اخیر در تاجیکستان و آلمان نیز، ادامه‌ داده‌اند.

در نگارش این مطلب از منابع زیر استفاده کردم.

کتاب‌ لوئی دوپری. افغانستان. چاپ پنجم (۲۰۰۷). کراچی، پاکستان: انتشارات آکسفورد، ۱۹۷۳. ISBN ‎۸-۵۷۷۶۳۴-۱۹-۰-۹۷۸.نانسی هاتچ دوپری. راهنمای تاریخی افغانستان (An historical guide to Afghanistan). کابل: Afghan Air Authority, Afghan Tourist Organization; Rev. and enl edition، ۱۹۷۷. ISBN ‎B0006DXU30 (ASIN).

biashiean2008 — Sat, 24 Mar 2012 08:53:00 GMT

در این روزهای اول سال تمام مدت که در کلاس درس بودم تلاش

داشتم تا سنتهای زیبا وتمدن چند هزار سالمان را به دیگران که از

کشورهای مختلف آمده اند معرفی کنم.

ودر این راه تا حدودی موفق شدم ولی بعضی سوالات دوستان

مرا بر آن داشت که راجع به تاریخچه ی به وجود آمدن تقویم سال

هجری شمسی بیشتر تحقیق کنم.

حاصل این پژوهش اندکم را به شما دوستان تقدیم می کنم .

باشد که شما هم در دانسته های اندکم سهیم باشید.

تقويم هجري شمسي

تقويمي كه ما از آن استفاده مي‌كنيم، يكي از دقيقترين و مناسبترين تقويم‌هاي جهان است، اما متاسفانه فقط اندكي از ما آن را به خوبي مي‌شناسيم و تاريخچه به وجود آمدن آن را مي‌دانيم. براي مثال، برخلاف تصور عموم، تقويمي كه امروز از آن استفاده مي‌كنيم، قدمت 1386 ساله ندارد، بلكه در همين دو قرن اخير تدوين شده است. ابتدا با مفهوم سال شمسي حقيقي آشنا شويد.

سال شمسي حقيقي

مدت زمان بين دو عبور متوالي مركز خورشيد از نقطه اعتدال بهاري است و مدت متوسط آن در ساعت 12 زيجي تاريخ صِفر ژانويه 1900 ميلادي، 24219878/365 شبانه‌روز يا معادل 365 شبانه‌روز و 5 ساعت و 48 دقيقه و 97/45 ثانيه حساب شده است. مدت متوسط سال شمسي حقيقي، ثابت نيست و سالانه معادل 0000000614/0 شبانه‌روز يا 00530/0 ثانيه از مدت متوسط سال شمسي حقيقي كاسته مي‌شود. مدت متوسط سال شمسي حقيقي ثابت نيست و بر اثر تغييرات تعدادي از مشخصه هاي نجومي، تغيير مي‌كند. (صياد 1373، ص 29)

تقويم هجري شمسي بُرجي

اولين بار عبارت « هجري شمسي» در تقويم رسمي سال 4-1303 هجري قمري آمد. اين تقويم را عبدالغفارخان نجم الدوله ( 1259 - 1326 ق) استخراج كرده بود كه در بالاي صفحات آن براي نخستين بار عبارت سال هجري شمسي 1265 به چشم مي آيد. البته عبدالغفارخان نجم الدوله در سالهاي بعد و در تقويم هاي آن روزگار كه به صورت دفترچه اي منتشر مي شد، ستون جديدي براي روزها و دوازده برج حَمَل، ثور، ... و حوت، به طور مرتب درج مي كرد و بدين ترتيب وي براي اولين بار تقويمي را اختراع و ابداع كرد كه امروزه به نام «تقويم هجري شمسي بُرجي» معروف شده است. تا قبل از اين تاريخ، تقويمي كه اساس آن شمسي و مبداء آن هجرت حضرت محمد(ص) از مكّه به مدينه باشد، در ايران رايج نبوده است. ( صياد 1375، ص 111)

مبدا تقويم هجري شمسي بُرجي، اول بهار سال شمسي است كه در آن هجرت حضرت محمد(ص) از مكّه به مدينه اتفاق افتاده است. اين مبداء مطابق روز جمعه 19 مارس 622 ميلادي(يولياني) است. آغاز يا لحظه تحويل سال، (لحظه عبور مركز خورشيد از نقطة اعتدال بهاري نيمكره شمالي) دقيقاً با محاسبات نجومي تعيين مي‌شود. به اين جهت، اولين روز سال هميشه بر روز اول بهار منطبق است. اين سال از لحاظ استفاده در زندگي روزمره، شامل 365 شبانه‌روز در سال كبيسه است. نام ماههاي اين تقويم(برجها)، به ترتيب همنام با دوازده صورت فلكي قديمي منطقه‌البروج است.(جدول 1) تعداد شبانه‌روز هر برج برابر با مدت حركت مركز خورشيد در همان برج كه به علت حركت ظاهري غيريكنواخت مركز خورشيد روي مدارش از 29 تا 32 شبانه‌روز تغيير مي‌كند. در ضمن اين امكان وجود داشت كه تعداد شبانه‌روز‌‌هاي هر يك از بروج از سالي به سال ديگر تغيير كند.

نوروز (اولِ حَمَل) و كبيسه‌هاي تقويم هجري شمسي برجي از طريق محاسبه لحظه تحويل سال و مقايسه آن با لحظه ظهر حقيقي تعيين مي‌شود. سال كبيسه هر چهار و گاهي هر پنج سال يكبار اتفاق مي‌افتد. دوره دوم مجلس شوراي ملي ايران در ماده 3 قانون محاسبات عمومي، مصوب 21 صفر 1329 مطابق 2 حوت 1289، تقويم هجري شمسي بُرجي را به عنوان مقياس رسمي زمان در محاسبات دولتي پذيرفت(صياد 1373، ص 29).

رديف	نام	معني
1	حَمَل	بره
2	ثور	گاو
3	جوزا	دوپيكر
4	سَرَطان	خرچنگ
5	اسد	شير
6	سنبله	خوشه
7	ميزان	ترازو
8	عَقرب	كژدم
9	قوس	كمان، كماندار
10	جَدي	بزغاله
11	دَلو	آب‌دهنده، آبكش
12	حوت	دوماهي

جدول 1

تقويم هجري شمسي

تقويم هجري شمسي كه هم اكنون تقويم رسمي كشور است،ازهر لحاظ به جز در نام و تعداد شبانه روزهاي ماهها همانند تقويم هجري شمسي بُرجي است. نام ماههاي تقويم هجري شمسي ريشه اوستايي دارند: «دي» يكي از القاب اهورامزدا و نام 11 ماه بقيه، اسامي فرشتگان و ياوران اهورامزدا است(جدول 2).

رديف	نام	معني
1	فروردين	نيروي پيش‌برنده
2	ارديبهشت	راستي و پاكي
3	خرداد	كمال و رسايي
4	تير	باران
5	مرداد	جاودانگي و بي مرگي
6	شهريور	كشور برگزيده
7	مهر	عهد و پيمان
8	آبان	آبها
9	آذر	آتش
10	دي	آفريدگار، دادار
11	بهمن	انديشه نيك
12	اسفند	فروتني و بردباري

جدول 2

ماههاي فروردين تا شهريور 31 شبانه روز ، ماههاي مهر تا بهمن 30 شبانه روز و ماه اسفند در سالهاي عادي 29 و در سالهاي كبيسه 30 شبانه روز است. نوروز(اول فروردين) و كبيسه‌هاي تقويم هجري شمسي از طريق قاعده نوروز تحويلي- محاسبه لحظه تحويل سال و مقايسه آن با لحظه ظهر حقيقي را براي نصف النهار رسمي ايران- تعيين مي‌شود. طول جغرافيايي نصف النهار رسمي ايران 5/52 درجه شرقي است. در اينجا يكي از دو حالت زير ممكن است اتفاق بيفتد:

الف- اگر لحظه تحويل سال، بين بعد از ظهر سيصد و شصت و پنجمين و قبل از ظهر سيصد و شصت و ششمين روز سال واقع شود، سيصد و شصت و ششمين روز سال را نوروز، و سال تمام شده را عادي به حساب مي‌آورند
ب- اگر لحظه تحويل سال، در بعد از ظهر سيصد و شصت و ششمين روز سال واقع شود، سيصد و شصت و هفتمين روز سال را نوروز، و سال تمام شده را كبيسه به حساب مي‌آورند. (صياد 1373، ص 30)

بررسيهاي انجام شده نشان مي‌دهد كه كبيسه‌هاي تقويم هجري شمسي تثبيت شده نيستند و به صورت هر چهار و گاهي هر پنج سال يكبار اتفاق مي‌افتند(براي اطلاع از نظرات مختلف درباره آرايه کبيسه هاي تقويم هجري شمسي رجوع كنيد به قاسملو ص. 93- 143).

در دوره پنجم مجلس شوراي ملي ايران بر اساس قانوني(مصوب 11 فروردين 1304 هجري شمسي) ، بروج به ماههاي فارسي تغيير يافتند و از نوروز 1304 ، تقويم هجري شمسي به عنوان تقويم رسمي كشور، جايگزين تقويم هجري شمسي بُرجي شد(عبدالهي، ص 331).

برتريهاي تقويم هجري شمسي

تقويم هجري شمسي از لحاظ نجومي و طبيعي،از بهترين و دقيقترين تقويم‌هاي جهان است. دلايل برتري اين تقويم را مي‌توانيم به اين ترتيب بيان كنيم:

الف- مدت سال شمسي، نوروز و كبيسه‌هاي تقويم هجري شمسي، دقيقاً بر مبناي محاسبات نجومي تعيين مي‌شود. تقويم هجري شمسي، تنها تقويم متداول در جهان است كه علاوه بر كبيسه‌هاي چهارساله، كبيسه پنج ساله نيز دارد. وجود كبيسه‌هاي پنج ساله، باعث انطباق دايمي و دقيقتر تقويم هجري شمسي با فصول طبيعي مي‌شود.
ب- تعداد روزهاي ماههاي تقويم هجري شمسي مبناي نجومي و طبيعي دارد. به عبارت دقيقتر، تعداد روزهاي ماهها با مدت حركت ظاهري غيربكنواخت مركز خورشيد روز دايره البروج و عبور از دوازده صورت فلكي منطقه البروج، هماهنگي كامل دارد. مركز خورشيد، نيمه اول مدار ظاهري خود (شامل فصول بهار و تابستان) را در مدت 186 شبانه‌روز و نيمه دوم مدار ظاهري خود (شامل فصول پاييز و زمستان) را در سالهاي عادي و كبيسه، به ترتيب در 179 و 180 شبانه‌روز طي مي‌كند.
ج- آغاز سال تقويم هجري شمسي، با سالگرد تولد بهار و آغاز شكوفايي دوباره طبيعت شروع مي‌شود. در سير تاريخچه تحول تقويم در جهان، هرگز تقويمي كه اغاز سال آن همواره با آغاز بهار شروع شود، در هيچ مدرك و سند و يا ماخذ نجومي، تاريخي، ديني و ... ذكر نشده است.

بهارتان پر از شکوفه های یاس

biashiean2008 — Thu, 22 Mar 2012 08:47:00 GMT

در خانه ی ما رونق اگر نیست

صفا هست.

جشن گل سرخ

biashiean2008 — Mon, 19 Mar 2012 11:17:00 GMT

جشن گل سرخ (میله گل سرخ) یک جشن خاص است که در مزار شریف در ۴۰ روز اول سال و

به مناسبت روییدن گل‌های سرخ اجرا می‌شود و در طول این ۴۰ روز مردم از همه جا برای حضور

در این جشن به مزار شریف می‌آیند. این مراسم به طور همزمان با مراسم جهنده علی (یا ژنده

علی) انجام می‌شود. مراسم جهنده علی، مراسمی خاص دینی است که به مناسبت خلافت

علی ابن ابی طالب در مسجد مقدس این شهر که گفته می‌شود آرامگاه این امام است اجرا

می‌شود. این مراسم با برافراشتن یک علم (که ترکیب رنگ آن به درفش کاویانی شباهت دارد و

به آن ژنده سخی می‌گویند) درحرم منسوب به امام علی و در اولین روز سال اجرا می‌شود.

جشن گل سرخ برای چهل روز در دشت‌های لاله و حرم ادامه می‌یابد.

جشن دهقان

در این مراسم که در روز اول سال اجرا می‌شود کشاورزان به شهرها می‌آیند و تولیدات خود را به

نمایش می‌گذارند. در سال‌های اخیر این مراسم تنها در کابل و برخی شهرهای بزرگ اجرا

می‌شود و حتی شخصیت‌های بلند پایه حکومتی نیز در تماشای آن شرکت دارند.

خوراک‌های ویژه نوروز

مردم برای روزهای نوروز به ویژه شب سال نو اقدام به پخت غذاهای خاصی می‌کنند. معمولا

غذای سبزی چلو در این شب پخته می‌شود. نانوایی‌ها نیز در این روزها نوعی کلوچه می‌پزند که

به آن کلوچه نوروزی می‌گویند و فقط در نوروز پخته می‌شود.

هفت میوه

در افغانستان به جای هفت سین مردم به آماده کردن هفت میوه می‌پردازند. هفت میوه چیزی

شبیه به سالاد میوه است که از هفت نوع میوه خشک مختلف تشکیل شده. این هفت میوه

عبارتند از:کشمش, سنجد, پسته, فندق, قیسی(زردآلوی خشک) و گردو یا آلو.

سمنو

زن‌ها در طول شب یک مراسم خاص برای سمنو می‌گیرند و از اواخر عصر تا صبح روز بعد مشغول

پختن آن هستند و شعری به این مضمون را تکرار می‌کنند:

«سمنک در جوش، ما کفچه زنیم، دیگران در خواب، ما دفچه زنیم!

سرگرمی‌ها

چهارشنبه اول سال

مردم افغانستان در چهارشنبه اول هر سال به دامان طبیعت می‌روند.

تماشای دشت‌های ارغوان

ساکنین کابل در طول دو هفته اول سال برای گردش به همراه خانواده به مناطقی که در آنها

گل ارغوان می‌روید می‌روند.

بزکشی

در طول مراسم و جشن‌های مختلف معمولاً مسابقات بزکشی نیز انجام می‌شود. این مسابقات

معمولاً در ولایت‌های شمالی افغانستان و کابل اجرا می‌شود.

سیزده بدر

مردم هرات علاوه بر چهارشنبه اول سال در روز سیزده فروردین نیز به گردش در طبیعت

می‌پردازند.

دوستانی که در بهار پیش رو از طبیعت بکر افغانستان لذت میبرند.

جای بنده را هم پر کنند به جای من از بوی

گل سرمست شوند واز خوردن هفت میوه ی وطنی لذت ببرند.

باشد روزی که، در بهاری دیگر خاک وطن را بوسه باران کنم.

به امید آنروز

باطنتان سپید چون برف

biashiean2008 — Sun, 05 Feb 2012 03:13:00 GMT

همه جا را سپیدی برف پوشش داده است انگار تلاش دارد تا اعماق قلب

آدمهای این سرزمین نفوذ کند و بهتر از این نخواهد شد اگر این سپیدی

قلب انسانها را هم پوشش دهد.

سرمای هوا بیداد میکند ودلتنگی هایم یخ زده است شاید خورشید فروزان

بتواند دلتنگی هایم را به آب روانی تبدیل کند تا روح سرگشته ام را در آن

غسل دهم.به نیابت از باران وضویی بگیرم وعقیده های سست پایه ام را

دوباره رنگ وبویی بخشم شاید کمکی باشد برای کم شدن دلواپسی هایم.

کنار پنجره در نگاه مبهم آدمها گم میشوم وسایه به سایه قدمهایشان را

دنبال میکنم آن قدر با چشمانم مقصدشان را جستجو میکنم تااز مسیر

نگاهم خارج میشوند ومن دیگر نمیتوانم دنبالشان کنم پیرزنی که شانه

هایش را از فرط سرما بالا کشیده است همرا سگی پا کوتاه از جلو

دیدگانم میگذرد چه بر او گذشته! چه قدر در نظرش آدمها بی مقدار

شده اند که سگی را به همنشینی برگزیده شاید هم حس وفاداری سگ

از انسانهای دور وبرش بیشتر است.

وای مثل همیشه چای سرد شد ومن همچنان در افکارم سیر میکنم.

ح.م